koło marzeń, pomysłów,
świat przestał przechodzić koło nosa,
stoi obok. Czeka aż wyciągnę w jego stronę dłoń,
spokojnie patrzy i uśmiecha się do mnie lekko.
Niektóre puste kartki wracają na swoje miejsca,
wypełniają kontur tamtej (nie)rzeczywistej postaci,
któraż to? Ja - chyba.
Przyleciały wszystkie, po kolei
- oprócz dwóch,
mam teraz takie dwa pokoiki w sercu
nikt nie wchodzi i nie wychodzi,
cicho strasznie. Gołe ściany, jedno okno
naoliwione drzwi. Czekają w milczeniu,
cierpliwie, aż przyjdzie ktoś, jakiś tato
przez świat wniesie uśmiechem małe czy duże promyki
słońca. Ewentualnie dwa
i przyjdzie tak i przytuli i powie to głupie

Brak komentarzy:
Prześlij komentarz