2021/10/02

Znów przemókł mój płaszczyk na deszczu - już całkiem

I beret skrzywiony, i rajtki podarte

Wychyla się Księżyc zza rogu ukradkiem

Spojrzeniem czaruje. Z przekąsem i z żartem!

        "Skwaszoną facjatę ma dzisiaj Panienka!

        I niechby mnie diabli porwali - gdy skłamię

        Że w tych Panny kwiecistych wzorach i wdziękach 

        Piekielnych stempelków zapachu czuć znamię."

 

    - Ach, monsieur Lune. Pan zawsześ przekorny...

        "Panienko. To z troski. Tak rzadko widuję..."

    - Przecież Pan moim kompanem wieczornym.

        "Nie zwykłem podglądać..." - Monsieur! "Nie blefuję!"

2020/11/08

Listopad

To już jesień.

Kolorowe pokrywy zasypiających drzew powoli zmieniają się w brunatny dywan,

i poranny świergot jakoś też przycichł - zmarznięte pióra

wolą igraszki pod okapem dachowym, niż w umierających liściach.

 

Słyszę krople deszczu.

Nie niesie oczyszczenia - zostawia po sobie zbyt ciężką mgłę.

Bombarduje zaparowaną szybę

sprawia, że czasami ciężko jest oddychać.

Wzbudza tęsknotę za jesienią,

której zapach jeszcze czasem wyczuwam ponad miejskim brukiem.

Której poświata budzi mnie zza okna,

i zanim zdążę otworzyć oczy, i pomyśleć - przez chwilę pamiętam.

 

Choć nie chcę pamiętać.

 

Potrzeba mi nowej jesieni.

Nowych promyków, nowego deszczu, nowej ciszy,

tej, która nie kurczy serca na sekundę.

Nowych obrazów - gdy zamknę oczy pod listopadowym deszczem

zdążę powiedzieć - "jak dobrze, gdy się uśmiechasz".




* * *

zabroniłam sobie wychodzić po zmroku

jutro będę stukać obcasami w księżycowym świetle

 

zabroniłam sobie podróżować samej

jutro przemierzę kraj by samotnie spojrzeć morzu w oczy


zabroniłam sobie ryzykować

jutro wespnę się na górski szczyt przysłonięty chmurami

 

zabroniłam sobie kochać

-




2020/03/19

Susza

Zapach ciemnej uliczki, w której mignął
płaszcz.
Brunatny liść pod stopą; nie zdążył wtopić się
w zmarzniętą ziemię, nie zdążył
schować się przed zawieruchą, nie zdążył
zniknąć.

On nawet nie gra pod podeszwą.
Czeka na deszcz, któremu ostatecznie przyjdzie go zmyć.

Ja też czekam na deszcz.
Który zdusi zapach ciemnej uliczki,
brunatny liść zmiecie w kąt krawężnika,

zmieni wspomnienie płaszcza
w ledwie zauważalny podmuch wierzbowych gałązek.



2019/10/21

Milszy mi jest włóczęga od Ciebie Ty

Podoba mi się chłód nocnego miasta.
Różni się od kolorowego jarmarcznego brzdęku
tym, że ma barwę Twoich oczu
i przyjmuje postawę zgarbionego włóczęgi.

Prosi mnie o drobne lub papierosa,
a ja mam do zaoferowania nieznaczny grymas,
długopis i pusty kubek po kawie.
Choć za śmietnik i tak odpowie "Bóg zapłać"
- odejdzie szurając wytartymi podeszwami,
pożegna ulicę choćby pijackim westchnieniem.

Od Ciebie nawet ciszy już nie usłyszę.




kto tu teraz tkwi