Zapach ciemnej uliczki, w której mignął
płaszcz.
Brunatny liść pod stopą; nie zdążył wtopić się
w zmarzniętą ziemię, nie zdążył
schować się przed zawieruchą, nie zdążył
zniknąć.
On nawet nie gra pod podeszwą.
Czeka na deszcz, któremu ostatecznie przyjdzie go zmyć.
Ja też czekam na deszcz.
Który zdusi zapach ciemnej uliczki,
brunatny liść zmiecie w kąt krawężnika,
zmieni wspomnienie płaszcza
w ledwie zauważalny podmuch wierzbowych gałązek.

Brak komentarzy:
Prześlij komentarz