To już jesień.
Kolorowe pokrywy zasypiających drzew powoli zmieniają się w brunatny dywan,
i poranny świergot jakoś też przycichł - zmarznięte pióra
wolą igraszki pod okapem dachowym, niż w umierających liściach.
Słyszę krople deszczu.
Nie niesie oczyszczenia - zostawia po sobie zbyt ciężką mgłę.
Bombarduje zaparowaną szybę
sprawia, że czasami ciężko jest oddychać.
Wzbudza tęsknotę za jesienią,
której zapach jeszcze czasem wyczuwam ponad miejskim brukiem.
Której poświata budzi mnie zza okna,
i zanim zdążę otworzyć oczy, i pomyśleć - przez chwilę pamiętam.
Choć nie chcę pamiętać.
Potrzeba mi nowej jesieni.
Nowych promyków, nowego deszczu, nowej ciszy,
tej, która nie kurczy serca na sekundę.
Nowych obrazów - gdy zamknę oczy pod listopadowym deszczem
zdążę powiedzieć - "jak dobrze, gdy się uśmiechasz".

Brak komentarzy:
Prześlij komentarz