2014/05/11

Apel

Wszystko się zmienia. Wszystko jest takie ulotne. Wczoraj szukało się złotego środka dla świata, dzisiaj obojętnie spogląda się na twarze osób dookoła. Wczoraj piękne, przyszłościowe myśli, dzisiaj troska o chwilę, o deszcz za oknem, kubek kawy i długopis z kartką na kolanach. Życie artysty - ubogie ale kuszące. Wyrzucać wierszami swoje wnętrzności, aby w końcu pozostać pustym. Obojętnym. Ileż to razy próbowało się w ten sposób "oczyścić", i ile prób kończyło się marnym lamentowaniem nad swym losem, jakkolwiek by nie patrzeć, bezwartościowym dla świata. Dla świata, który już nic nikogo nie obchodzi. Stacza się wciąż ten nasz syzyfowy kamień w dół, leci, a my razem z nim, na nim, wokół niego, spleceni z nim duszami, życiem, wszystkim, i nawet perspektywa pięknej sprawiedliwości przestaje nęcić. Dbać o swoje otoczenie, nic więcej - kształcić się i zachowywać kulturę w kontaktach z innymi, ot, lek dla ludzi. Mieć pasję. Nic więcej mnie, jako komuś kompletnie nieprzystosowanego do pokolenia, nie potrzeba, i tylko dajcie mi więcej kawy i wkład do mojego sentymentalnego Parkera, i naprawiajcie już ten cały świat beze mnie.
Ja sobie bez niego poradzę.




Brak komentarzy:

Prześlij komentarz

kto tu teraz tkwi