Ramy okien Twych snów malowanych
Przekraczam, nie mówiąc żadnego słowa
Gdy lekko wzdychasz - we śnie zagubiony
Swój śpiew kołysanki zaczynam od nowa
Na parapecie, wśród kwiatów przywiędłych
Kurz zmartwień i trosk Twych cichutko zdmuchuję
Rozsuwam zasłony, spoglądam w Twą stronę
Gdy blask Księżyca wokół nas znów wiruje
Nie chcąc Cię zbudzić - czuwam do świtu
Odganiam rój smutków krążący w pokoju
Odsuwam chmury złych wspomnień i żali
By pogody Twej duszy nie zmąciły spokoju
Gdy pierwsze słoneczne promienie za oknem
A Ty już zdajesz się słyszeć szelest mych kroków
Żegnając Cię szeptem i pocałunkiem
Odchodzę na palcach - by wrócić po zmroku...
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz