2017/09/26

12AM

uderzam dłonią w mgłę
palcami chcąc rozrzedzić niepewność
bezsilności czar
tak mocno czuję tutaj
powieki coraz cięższe pod jej płaszczem

   krzyczę w pustkę
   nawet echo już powracać nie chce

rzeźbię w marmurowej płycie
tak krótkie moje imię
i te dłonie jakby cudze
kolana zdarte od szorstkiej ziemi
do której wołam
o schronienie


schowaj tu moje ciało
tylko to już ze mnie zostało 




Brak komentarzy:

Prześlij komentarz

kto tu teraz tkwi