uderzam dłonią w mgłę
palcami chcąc rozrzedzić niepewność
bezsilności czar
tak mocno czuję tutaj
powieki coraz cięższe pod jej płaszczem
krzyczę w pustkę
nawet echo już powracać nie chce
rzeźbię w marmurowej płycie
tak krótkie moje imię
i te dłonie jakby cudze
kolana zdarte od szorstkiej ziemi
do której wołam
o schronienie
schowaj tu moje ciało
tylko to już ze mnie zostało
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz