A gdyby huknąć werblem o ścianę
Może byś wtedy raczył obaczyć
Jak myśl - co wzrusza zwiewnym sopranem
Słów giętkich chce zgrabną granicę zaznaczyć
I niechby tak czasem ta myśl rozedrgana
W swych tańcach, swawolach, śmiechach, rozpaczach
Szyk równy znalazła - i prędko! w te zdania
Jęła pędzić do Ciebie na uczuć klaczach
Lecz tętent kopyt - jakby Ci obcy,
Jakby Twe serce też zbyt ucichło
I tylko oczy - te smutne oczy
Ta głębia tęczówek, tych źrenic nicość...
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz