pewnie jeszcze wtedy, kiedy wszyscy chodziliśmy uśmiechnięci.
(no, prawie)
puste kartki wracały na swoje miejsca
wypełniały kontur tamtej nierzeczywistej postaci, porozrzucane
niegdyś przez obie zimne dłonie
zrzucone z biurka. czyjegoś,
powiedz mi... pamiętasz chyba?
przyleciały wszystkie, po kolei
oprócz dwóch
przecięte na pół pękającą struną nie mogą się
podnieść
powrócić,
ponacinane żyletką zawieszoną na szyi.
przedmioty martwe upodabniają się do właściciela
a kontur nierzeczywistej postaci unosi się w powietrzu niepełny
świat przechodzi koło nosa
i... tylko te kartki poza
zasięgiem mojej własnej dłoni.
widzę wyraźnie przez wąską szparę.
dlaczego nie zamykasz za sobą drzwi?
/gwoli wyjaśnienia, znaczące odniesienia znajdziecie tutaj/
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz